به همت معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان ریاست‌جمهوری و با مشارکت شرکت‌های دانش‌بنیان، دو دبیرستان دوره اول سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان (سمپاد)، یکی پسرانه و دیگری دخترانه، در شهرستان شهریار احداث و تجهیز شدند؛ این مدارس از مهرماه سال ۱۴۰۴، به‌طور رسمی با حضور رییس‌جمهور فعالیت خود را آغاز کردند.

این پروژه به‌عنوان یک ابتکار بنیادین در نظام آموزشی کشور شناخته می‌شود و به طراحی و پیاده‌سازی آموزش نسل چهارم پرداخته است؛ تحولی که نه‌تنها به توسعه فضاهای آموزشی می‌پردازد، بلکه سعی دارد رویکردی نوین در حوزه تعلیم و تربیت را تبیین کند.

نسل چهارم آموزش به‌وضوح تفاوت‌های مشهودی با نسل‌های قبل (نسل دوم و سوم) دارد که می‌تواند فرآیند آموزش را به‌طور کلی دگرگون کند. برای درک بهتر این تفاوت‌ها، لازم است نگاهی به نسل‌های مختلف آموزشی داشته باشیم:

نسل دوم: آموزش ایستا و انتقال‌محور
در این الگو، آموزش بر مبنای انتقال اطلاعات انجام می‌گیرد. معلم به‌عنوان منبع اصلی دانش عمل کرده و کلاس درس به محلی برای سخنرانی تبدیل می‌شود. در این فضا، دانش‌آموز بیشتر نقش یک شنونده منفعل را ایفا می‌کند. محتوای آموزشی غالباً به صورت یکسویه و کتاب‌محور بوده و سنجش‌های آموزشی به‌طور عمده معطوف به حفظیات هستند. این نوع آموزش به‌سادگی نمی‌توان به مهارت‌های عملی و کاربردی تبدیل شود و در عمل، ارتباط دانش‌آموزان با دنیای واقعی بسیار محدود است؛ این موضوع منجر به ایجاد یادگیری گذرا و بدون عمق می‌شود. در نسل دوم، دانش‌آموزِ خوب کسی است که مطالب را به‌خوبی حفظ می‌کند.