*بسم‌الله الرحمن الرحیم إنا لله و إنا إلیه راجعون* شهادت دکتر مرتضی لاریجانی، فرزند گرانقدر دکتر علی لاریجانی، ضایعه‌ای تلخ و تأمل‌برانگیز است. مرتضی از آن دست جوانانی بود که مسیر خود را بی‌هیاهو انتخاب می‌کنند. در عین هوش سرشاری که داشت، اهل کار جدی، دقیق و مسئولانه؛ با نگاهی روشن به اینکه علم، زمانی ارزشمند است که به حل مسئله و بهبود زندگی مردم منجر شود. آنچه در او برجسته بود، نه صرفاً دانستن، بلکه نسبت درست با «کاربرد دانستن» بود. او کم‌ادعا بود و از حاشیه فاصله داشت؛ تمرکزش بر ساختن و پیش بردن کار بود. همین ویژگی‌ها، از او چهره‌ای قابل اتکا و آینده‌دار ساخته بود؛ جوانی که می‌توانست در مسیر علم و فناوری، اثرگذار باشد. در روزهای سخت کشور، در شرایطی که می‌توانست مسیر علمی خود را با همان جدیت ادامه دهد، ترجیح داد تمام وقت در کنار پدر بماند و او را در روزهای دشوار تنها نگذارد. این انتخاب، نشان‌دهنده نسبت عمیق او با مسئولیت و وفاداری بود؛ نسبتی که فراتر از موقعیت‌های فردی معنا پیدا می‌کند. شهادت او در کنار پدر، تصویری اندوه‌بار از فقدان دو نسل در یک مسیر مشترک است؛ مسیری که با مسئولیت و دغدغه برای کشور معنا پیدا می‌کند. فقدان مرتضی، برای جامعه علمی و نخبگان کشور، از دست رفتن سرمایه‌ای ارزشمند است. این مصیبت را به خانواده محترم لاریجانی و همه نزدیکان و همراهان ایشان تسلیت عرض می‌کنم و از خداوند متعال برای آن شهید عزیز، علو درجات و برای بازماندگان صبر و آرامش مسئلت دارم. *حسین افشین*