جغرافیای انرژیهای تجدیدپذیر در ایران؛ نقشه راه عبور از بحران انرژی
استاد تمام پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی و مهندسی زلزله با تاکید بر اینکه با توجه به شرایط جنگ تحمیلی اسفند ۱۴۰۴- فروردین ۱۴۰۵، معرفی استفاده از منابع متنوع انرژی برای کشورمان در کوتاه مدت ارزش راهبردی دارد، گفت: ایران چندین منبع انرژی جایگزین نفت و گاز دارد و مصرف انرژی در منابع مختلف توزیع شده است. از درسهای مهم جنگهای تحمیلی سال ۱۴۰۴، اهمیت عدم تمرکز و پراکندگی زیرساختها برای افزایش تابآوری است.
وی با بیان اینکه در ابتدای سال ۱۴۰۵ ترکیب منابع انرژی ایران نشاندهنده اتکای قابل توجه به سوختهای فسیلی بهویژه نفت و گاز،چ در تأمین نیازهای انرژی کشور است، افزود: طبق تحلیلها نفت با سهم ۵۰ تا ۶۰ درصد بزرگترین منبع تأمین انرژی بهویژه برای بخشهای برق و حملونقل محسوب میشود. پس از نفت، گاز طبیعی با ۲۵ تا ۳۰ درصد سهم، عمدتاً در تولید برق و مصارف صنعتی به کار گرفته میشود. این دو منبع فسیلی در مجموع بیش از ۸۰ درصد از سبد انرژی ایران را تشکیل میدهند.
زارع ادامه داد: منابع تجدیدپذیر شامل انرژیهای خورشیدی، بادی و برق آبی (هیدروالکتریک) در مجموع ۸ تا ۱۲ درصد از نیاز انرژی کشور را پوشش میدهند. سهم انرژی خورشیدی و بادی در مناطق مرکزی، جنوبی و غربی ایران قابل توجه است. انرژی هستهای با سهم حدود ۳ درصد، عمدتاً از طریق نیروگاه اتمی بوشهر، نقش کوچکی در تأمین انرژی ایران ایفا میکند. همچنین، استفاده از زیستتوده (بیومس) و تبدیل پسماند به انرژی با سهم ۲ تا ۴ درصدی، بهویژه در مناطق شهری و صنعتی، روندی رو به رشد را تجربه میکند. این روند نشاندهنده تلاش برای تنوعبخشی به منابع انرژی و بهرهبرداری از پتانسیلهای داخلی است.
استاد پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی با تاکید بر اینکه زغال سنگ و سایر سوختهای فسیلی به دلیل آسیبهای محیط زیستی و سایر منابع در دسترس در حال حذف تدریجی هستند، یادآور شد: بنابراین ملاحظه میشود نفت و گاز همچنان حدود ۸۵ درصد از تامین انرژی ایران را به عهده دارند. بهرهبرداری از انرژیهای تجدیدپذیر خورشیدی، بادی در حال حاضر در مناطقی مانند یزد، کرمان، هرمزگان و بوشهر در حال اجرا و توسعه هستند. این پروژهها میتوانند تولید برق کوتاهمدت را در مناطق با تابش خورشید بالا فراهم کنند.



