یک مطالعه بین‌المللی جدید اولین شواهدی را ارائه داده است که نشان می‌دهد کوکائین و متابولیت‌های آن، رفتار ماهی‌ها را در زیستگاه‌های طبیعی خود تغییر می‌دهند.

این مطالعه، ماهی سالمون جوان اقیانوس اطلس(آزادماهی اطلس) را در دریاچه واترن سوئد ردیابی کرد تا تأثیر اکولوژیکی آبراه‌های آلوده به مواد مخدر را در دنیای واقعی درک کند.

این مطالعه توسط محققانی از دانشگاه گریفیث(Griffith)، دانشگاه علوم کشاورزی سوئد، انجمن جانورشناسی لندن و موسسه رفتارشناسی حیوانات «ماکس پلانک» رهبری شد.

نکته قابل توجه این است که این اولین باری است که محققان نشان داده‌اند آلودگی به مواد مخدر باعث می‌شود ماهی‌های وحشی در طبیعت و نه فقط در یک محیط آزمایشگاهی کنترل‌شده، رفتار متفاوتی داشته باشند.

سیم‌کشی مجدد ماهی آزادماهی اطلس

حدود ۱۰۵ ماهی سالمون جوان اطلس به مدت هشت هفته با استفاده از تله‌متری صوتی و ایمپلنت‌های رهایش آهسته در دریاچه واترن سوئد تحت نظر قرار گرفتند.

ماهی‌ها به سه گروه مورد مطالعه تقسیم شدند. یک گروهِ کنترل و دو گروه در معرض کوکائین یا متابولیت فاضلاب رایج آن قرار گرفتند.

مشخص شد که ماهی‌هایی که در معرض بنزوئیلکگونین(benzoylecgonine) که محصول جانبی تولید شده پس از پردازش کوکائین توسط بدن است، قرار گرفتند، بیش از حد متحرک شدند.

ماهی‌هایی که در معرض متابولیت کوکائین قرار گرفتند، تقریباً ۱.۹ برابر بیشتر از گروه کنترل در هفته شنا کردند.

این ماهی‌ها تا ۱۲.۳ کیلومتر بیشتر در دریاچه پراکنده شدند و بسیار فراتر از محدوده معمول خود سرگردان شدند.

علاوه بر این، این رفتارهای بیش‌فعالی با پیشرفت مطالعه شدیدتر شدند و تغییر پایداری را در نحوه پیمایش ماهی‌ها در محیط خود نشان دادند.

از آنجایی که حرکت برای ساختار جمعیت، اساسی است، چنین تغییرات ناشی از آلودگی می‌تواند اثرات موجی غیرقابل پیش‌بینی را در کل اکوسیستم‌ها ایجاد کند.

دکتر مارکوس میکل‌آنجلی(Marcus Michelangeli)، نویسنده همکار از موسسه رودخانه‌های استرالیا در دانشگاه گریفیث گفت: اگر آلودگی این الگوها را تغییر می‌دهد، این پتانسیل را دارد که اکوسیستم‌ها را به روش‌هایی که ما تازه شروع به درک آنها کرده‌ایم، تحت تأثیر قرار دهد.

اگر یک آزادماهی اطلس جوان به دلیل یک حس شیمیایی مجبور به شنا کردن بیشتر و سریع‌تر شود، ذخایر حیاتی انرژی خود را از دست می‌دهد. ممکن است در مناطق پر از شکارچی سرگردان شود یا نشانه‌های محیطی خاص مورد نیاز برای مهاجرت موفقیت‌آمیز را از دست بدهد. این رفتار می‌تواند به ناچار ارتباطات پیچیده‌ای را که شبکه غذایی را در کنار هم نگه می‌دارند، مختل کند.